Mąż i ojciec, który nie ukrywał homoseksualizmu. Kochał Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Marka Hłaskę, Marka Kellera, Eugeniusza Biernackiego i wielu innych. Nie stronił od chłopców z pikiet i męskich prostytutek. W nowej biografii Jerzego Andrzejewskiego seksualność jest osią narracji.

Trudno w dziejach polskiej literatury o pisarza, którego życie i twórczość bardziej uwikłane byłyby w paradoksy historii – żarliwy katolik stał się po wojnie wierzącym komunistą, który skończył jako odważny opozycjonista i członek KOR. Jakby tego było mało, biografia prywatna – może jeszcze bardziej nieoczywista: mąż i ojciec, który nie ukrywał homoseksualizmu, niestrudzony poszukiwacz miłości niestroniący od orgii z chłopcami z pikiety, alkoholik obciążony rolą autorytetu moralnego.

Być może – dywaguje Synoradzka-Demadre – przekonawszy się, że komunizm jest groźną utopią, i stając się po prostu człowiekiem dojrzałym, Andrzejewski wybrał konsekwentnie wolność, zarówno w wypowiedziach dotyczących kwestii politycznych, jak w ekspresji potrzeb emocjonalno-erotycznych. Innymi słowy, pisarz świadom tego, że jego prywatne życie może dostarczyć pretekstu szantażystom ze służb specjalnych, decyduje się rozbroić obyczajową bombę – stając przeciw władzy, może to robić zawsze z otwartą przyłbicą, pod swoim nazwiskiem. Dał sobie prawo do wręcz demonstrowania miłosnych i erotycznych relacji z mężczyznami.

Fragmenty recenzji Wojciecha Śmiei dla "Repliki".